Biografie

Francis Ord Marshall werd op 17 februari 1810 in Londen geboren als zoon van John Marshall, scheepskapitein in dienst van de East India Company, en Jane Campbell. Zijn jeugd bracht hij in de Kaapkolonie door, waarheen zijn vader in 1816 vertrok om president van de Lombard en de Discount Bank in Kaapstad te worden. Omstreeks 1821 keerde de familie terug naar Engeland. Op 29 november 1831 trad Francis te Londen in het huwelijk met Eliza Jane Glasse. Uit dit huwelijk werd een kind geboren dat jong overleed.

Vertrek naar Java

Van 5 april 1831 tot 6 maart 1835 was Francis werkzaam als writing clerk bij het House of Lords. Daarna vertrok hij naar Java, waar hij op 10 mei 1836 toestemming tot tijdelijk verblijf verkreeg voor de residentie Batavia. Zijn vrouw bleef in Engeland achter. Na verblijven in Buitenzorg (1837–1838) en Batavia (1839–1841) vestigde hij zich definitief in Semarang. Pas op 16 april 1852 verkreeg hij toestemming tot permanent verblijf op Java. Op Java werkte hij aanvankelijk als architect en machinist op suikerondernemingen nabij Semarang en Pekalongan, werk dat hem in contact bracht met de technische modernisering van de Javase suikerindustrie.

Scheepseigenaar en houtcontractant

Vanaf omstreeks 1848 staat Francis in de Indische almanakken vermeld als eigenaar van de Nederlandsch-Indische barken Ellen (121½ last, vermoedelijk naar zijn dochter vernoemd) en Naga Laut (‘Zeedraak’, 113½ last). Met deze schepen werd langs de Javase kust overwegend djatihout getransporteerd, onder meer van Semarang naar Batavia; op de terugvaart werden voor rekening van diverse handelshuizen luxegoederen meegenomen. In 1853 trad Francis zelf op als gezagvoerder van de Ellen. Zijn levenspartner Teh Ing Nio stond eveneens geregistreerd als mede-eigenaar van de Ellen en was bovendien afzonderlijk eigenaar van de brikken Anna Maria (100½ last) en Hap Hien (97½ last). Eind 1855 of in de loop van 1856 gingen de barken Ellen en Naga Laut over in eigendom van A.H. Meissner, die tegelijkertijd het houtcontract van Francis overnam — een aanwijzing dat beide economische activiteiten nauw met elkaar verbonden waren.

Vanaf omstreeks 1850 was Francis houtcontractant te Gedong Panie bij Bodja (residentie Semarang), met een djatihoutbosperceel van circa 3.600 hectare. In de almanakjaren 1859–1864 exploiteerde hij bovendien de koffieonderneming Kaliemaas (district Bodja, ca. 1.000 bouw) op van het gouvernement gehuurde woeste gronden. Omstreeks 1864–1865 droeg hij het huurrecht op Kaliemaas over aan zijn schoonzoon Pierre Gérard Nicolas Dessauvagie.

Engeland, 1854–1861

Op 13 november 1853 vertrok Francis aan boord van de Jacoba Christina naar Europa. Na aankomst in Nederland reisde hij door naar Engeland, waar hij zich met overgave aan het wedstrijdzeilen wijdde. Op 1 november 1854 trad hij toe als lid van de Royal Thames Yacht Club — een voorname afdeling van de Royal Yacht Squadron Club in Londen, waarvan ook zijn broer William Ord Marshall lid was. In de jaren 1854–1861 nam hij als eigenaar van de zeilboten Vestal en Thought deel aan talrijke regatta’s: de Brighton and Hove Regatta (1856, eerste prijs), de Royal London Sailing Match races van de Royal Victoria Yacht Club (1857), de Torbay Regatta (1857), de Southern Regatta Wight (1859) en vele andere. In 1861 voer hij zijn laatste bekende wedstrijden. Zijn zakelijke Javase belangen liet hij tijdens zijn afwezigheid behartigen door de firma B. Kopersmit & Co. en G.A.W. Wermuth.

In dezelfde Engelse jaren onderhield Francis een verhouding met Agnes Ursula Hutchins (1831–1873), die formeel gehuwd was met Henry Tanner Symes. Het paar verbleef onder meer in Myrtle Cottage in Albany Street te Londen, een door Francis gehuurd onderkomen, en in Gregory’s Hotel te Haymarket. Haar zoon William Norman Hutchins werd later als Roper-Marshall geregistreerd; bij zijn huwelijk te Kennington in 1873 werd hij ingeschreven als zoon van Francis Ord Marshall. Nazaten met de naam Roper-Marshall leven nog steeds.

Op 30 mei 1861 werd het huwelijk van Francis met Eliza Jane Glasse ontbonden op haar verzoek: zij stelde dat hij op Java met verschillende vrouwen overspel had gepleegd. In 1862 keerde Francis definitief naar Java terug.

Teh Ing Nio en het Indische nageslacht

Reeds vanaf zijn vroegste jaren op Java leefde Francis samen met zijn levenspartner Teh Ing Nio, wier familienaam Teh of The de geromaniseerde vorm is van Zheng (鄭). Bij haar verwekte hij zes kinderen: Fanny (1839), Edward (1840), Marie (1842), Ellen (1843), Thomas (1846) en Lucij (1853). De vijf oudsten werden op 7 april 1851 hervormd gedoopt te Semarang, waarbij Teh Ing Nio als moeder werd vermeld en Francis als adoptant. Bij de latere geboorteaangiften voor de gemeente Semarang ontvingen de kinderen de geslachtsnaam Marchal. Dochter Ellen huwde later Pierre Gérard Nicolas Dessauvagie; haar nageslacht vormt een omvangrijke Indo-Europese familie traceerbaar tot in de 21e eeuw. Mitochondriaal DNA-onderzoek onder nakomelingen toont dat de moederslijn van Teh Ing Nio haplogroep B4c1b2a2 vertoont, kenmerkend voor Austronesisch/Zuid-Chinees afkomst — consistent met een Peranakan-achtergrond.

Terugkeer en overlijden

Na zijn definitieve terugkeer op Java in 1862 is weinig meer van Francis bekend. Het laatste bericht in de Indische kranten dateerde van 21 januari 1870, toen hij vanuit Kalimaas te Semarang in Hotel Du Pavillion verbleef. Op 5 april 1870 overleed hij te Japara, zestig jaar oud. Op dat moment heerste aldaar een koorts- en pokkenepidemie. Als executeur-testamentair trad G.A.W. Wermuth op; de afwikkeling van de nalatenschap duurde ruim twee jaar en werd afgesloten met een crediteurenvergadering op het kantoor van Wermuth.