Afkomst en jeugd in de suikerwereld

Benjamin — Ben — Louis Dessauvagie werd op 27 november 1902 geboren op de suikeronderneming Sroeni bij Sidoardjo in de residentie Soerabaja, Oost-Java, als jongste kind van François Gustaphe Dessauvagie en Louise Landman. Zijn vader behoorde tot de eerste generatie van de Semarangse Marchal-Dessauvagie-familie die volledig binnen de Indische suikerindustrie leefde — een beroepsgroep die in de eerste helft van de twintigste eeuw tot de economisch meest productieve delen van het koloniale bestel behoorde. Via zijn grootmoeder Ellen Marchal stamde Ben in vierde generatie af van de Brit Francis Ord Marshall en diens Chinese concubine Teh Ing Nio, het Indisch stamouderpaar van de familie te Semarang. Zijn jeugd speelde zich af op de Javase suikerondernemingen; zijn middelbareschooltijd voltooide hij op de vijfjarige H.B.S. te Semarang, waar hij in 1920 zijn diploma behaalde.

Studie te Delft (1920–1929)

Na zijn H.B.S.-examen vertrok Ben Dessauvagie naar Nederland, waar hij zich inschreef voor de studie werktuigbouwkunde aan de Technische Hoogeschool te Delft. De Indische infrastructuur — spoor, tram, havens, industrie — vroeg om ingenieurs, en de voortdurende uitbreiding van de koloniale staatsbedrijven bood ingenieurs direct na hun afstuderen een betrekking. In maart 1929 behaalde hij het ingenieursdiploma werktuigbouwkunde. Nog dezelfde maand werd hij door het Departement van Koloniën ter beschikking gesteld van de gouverneur-generaal voor een vijfjarig dienstverband bij de Dienst der Staatsspoor- en Tramwegen, standplaats Poerwokerto. Op 9 april 1929 — amper één maand na zijn afstuderen — ging hij te Amsterdam aan boord van het m.s. Johan de Witt naar Batavia. Op 15 mei 1929 had hij vooraf te ’s-Gravenhage getrouwd met Piek Sauer, zelf Indisch geboren (Semarang 1905).

Ingenieur Staatsspoor- en Tramwegen (1929–1941)

Zijn carrière bij de Staatsspoor- en Tramwegen verliep volgens het patroon van een technische hoofdambtenaar: waarnemend ingenieur derde klasse te Poerwokerto (juni 1929), ingenieur tweede klasse te Bandoeng (april 1934), overplaatsing naar de hoofdwerkplaats Madioen (februari 1935), en op 4 juli 1936 definitieve benoeming tot ingenieur. Na een regulier Europees verlof 1937–1938 werd hij op 13 mei 1938 geplaatst te Sigli in Atjeh en Onderhoorigheden, ter verbetering van spoorwegtrajecten — een uitdagende standplaats in het Noordsumatraanse buitengewest. Bij de plaatselijke gemeenschap nam hij tevens de functie van algemeen brandmeester op zich. In mei 1941 volgde overplaatsing naar de werkplaats te Manggarai in Batavia, de belangrijkste vestiging van de Staatsspoorwegen in West-Java.

Oorlog en dood te Meester Cornelis (1942–1945)

Op 8 maart 1942 capituleerde Nederlandsch-Indië. De Japanse bezetting trof de Staatsspoor- en Tramwegen in het hart van hun organisatie: de Europese ingenieursstaf werd grotendeels geïnterneerd of gedwongen om onder Japans gezag door te werken; de spoorwegen van Java werden in dienst gesteld van de Japanse oorlogsvoering, en een deel van het materieel werd ontmanteld voor hergebruik aan de beruchte Birma-Siam-spoorweg. Hoe Ben Dessauvagie de oorlogsjaren precies doorbracht is in de publieke bronnen niet geregistreerd; de parenteel vermeldt geen interneringsgegevens. Op 10 februari 1945 overleed hij te Meester Cornelis (het huidige Jatinegara, ten oosten van Batavia), op 42-jarige leeftijd. Hij werd door de Oorlogsgravenstichting geregistreerd als burger-oorlogsslachtoffer; zijn graf is niet bekend. Zijn echtgenote Piek en hun kinderen overleefden de bezetting. Als technische professional behoort Ben Dessauvagie tot de groep Indische ingenieurs van wie de voortijdige dood de repatriërende Indische Nederlanders van na 1945 van een deel van hun industrieel kader heeft beroofd.