Biografie

Johan Hendrik Peter werd op 22 februari 1895 geboren te Soerabaja als oudste zoon van Adolf Louis Peter, houtcontractant en directeur van de Mijn- en Landbouw Maatschappij Batavia-Borneo, en Anna Maria Boers. Via zijn grootmoeder Fanny Marchal — dochter van de uit Londen afkomstige Francis Ord Marshall (1810–1870) en diens Chinese concubine Teh Ing Nio — stond hij in de vierde generatie in de Indische lijn. Hij bezocht het gymnasium Willem III te Batavia (eindexamen mei 1913) en studeerde vervolgens rechten in Nederland: staatsexamen te Utrecht (1915), kandidaats- en doctoraalexamen te Leiden (1916 en 1918), gevolgd door het examen voor de Indische Rechterlijke Dienst in januari 1920.

Landraad en landgerecht (1920–1938)

Op 16 februari 1920 werd hij ter beschikking gesteld van de gouverneur-generaal voor plaatsing in rechterlijke betrekkingen. Na een korte aanloop als griffieambtenaar bij het Hooggerechtshof te Batavia werd zijn carrière getekend door een reeks standplaatsen bij de landraden: achtereenvolgens Bantam (1921–1922), Magelang (1922), Kendal (1923–1925), Indramajoe (1925–1930), Salatiga en Poerwodadi (1930–1932) en Soerakarta (1932–1934). Na een jaar Europees verlof keerde hij in 1935 terug; hij vervulde korte tijd werkzaamheden bij het Departement van Justitie te Batavia en werd vervolgens voorzitter van de landraad te Buitenzorg. Op 27 oktober 1938 werd hij definitief benoemd tot lid van de Raad van Justitie te Batavia.

Hoog Militair Gerechtshof en temporaire krijgsraad

Op 8 juli 1939 volgde zijn benoeming tot lid van het Hoog Militair Gerechtshof van Nederlandsch-Indië. Na de bevrijding trad hij op 1 juli 1946 aan als president tevens lid van de temporaire krijgsraad te Batavia — belast met de berechting van strafbare feiten begaan tijdens de Japanse bezetting en de Indonesische onafhankelijkheidsstrijd. Op 4 september 1948 werd hij benoemd tot lid van het Hooggerechtshof van Nederlandsch-Indië. Bij Koninklijk Besluit van 23 augustus 1948 werd hij — in verband met zijn betrokkenheid bij de opbouw van de naoorlogse rechtsorde — benoemd tot Officier in de Orde van Oranje-Nassau.

Soevereiniteitsoverdracht en laatste jaren

Na de soevereiniteitsoverdracht van 27 december 1949 bleef hij werkzaam in Indonesië. In 1952–1953 was hij vicevoorzitter van de Nederlandse garantiewetcommissie in Indonesië, die de Garantiewet voor het overblijvende Nederlandse overheidspersoneel uitvoerde. Op 5 juli 1953 keerde hij met het m.s. Mataram definitief terug naar Nederland. Hij vestigde zich in ’s-Gravenhage, waar hij op 18 maart 1984 op 89-jarige leeftijd overleed. Zijn echtgenote Emmy Jeanine Kessler overleefde hem tien jaar.